Thuis voelen in verzorgingshuis
Voor veel ouderen is de verhuizing naar een kamer in een verzorgingshuis een schrikbeeld. Als je niet meer thuis kunt wonen en je komt in een verzorgingshuis, kun je je dan toch weer thuis gaan voelen? Je medebewoners heb je niet zelf uitgekozen en het is niet altijd gemakkelijk om nieuwe contacten te leggen. Over dit onderwerp is een film gemaakt, bedoeld voor (toekomstige) bewoners en personeel van verzorgingshuizen. Het is een hulpmiddel om met elkaar in gesprek te gaan over thema's als verlies, eenzaamheid en vooroordelen.
De film 'Thuiskomen'
De film Thuiskomen gaat over de 85-jarige Tom die moet verhuizen naar een verzorgingshuis. Hij bekijkt zijn nieuwe wereld van bingo en gezamenlijke maaltijden met argwaan. Hij zoekt geen contact met zijn medebewoners en blijft het liefst op zijn kamer met zijn eigen muziek en boeken. Heel langzaam leert hij anderen toe te laten. De film is ontstaan uit twee vragen: wat betekent een gedwongen verhuizing voor iemand en in hoeverre vormen vooroordelen een belemmering bij het leggen van nieuwe contacten. De film is gemaakt door Nachtzon Media in samenwerking met ouderenorganisaties en een aantal fondsen. Bij de film hoort een gesprekshandleiding. Op de website vindt u een interview met de hoofdrolspelers. Enkele fragmenten daaruit leest u hier.
Eric van der Donk (Tom)
‘Ik vind ouder worden op zich niet vervelend: ik moet niets meer en doe alleen waar ik zin in heb. Wel gebeurt er veel wat soms ongemerkt aan mij voorbij gaat, bijvoorbeeld op het gebied van nieuwe communicatiemiddelen. Ik herken mezelf wel een beetje in Tom, hoewel het afwijzen van de helpende hand niet mijn toon zou zijn. Wat mij opviel in het verzorgingshuis waar we de film hebben opgenomen is, dat de mensen zich opsluiten in hun kamer tussen hun eigen spulletjes.’
Wim van Rooij (buurman Max)
’Het ergste van ouder worden is de lichamelijke achteruitgang terwijl je geest nog functioneert als in je jonge jaren. De leuke kanten zijn de rust en de tijd die je voor vele dingen kunt nemen. Uiterlijke zaken zijn niet meer van belang en je maakt je niet meer druk om futiliteiten. De weerzin om met zijn handicaps om te gaan is voor Tom een vreselijke belemmering. Max heeft een ander karakter. Hij heeft geduld en begrijpt hoe moeilijk het voor Tom is om zijn zelfstandigheid op te geven. Wat mij opviel in het verzorgingshuis waar we de film hebben opgenomen is de afhankelijkheid. Maar ook de liefdevolle zorg en de belangstelling van het personeel.'